تعطیلی جلسه شعر هنوز هم ادامه دارد و غم و تاسفی که از بابت نظر گاه مسوولین مارار فراگرفته..
با خودم فکر کردم اگر کلمه یا شعر نبود جهان چگونه می شد و بعد هم سریع این خیال وحشتناک را در این روزهای سخت و خشک و بی باران از خودم فراری می دهم...
جلسه نیست اما شعر و کلمه هست و باقی ست.
(شش شعر کوتاه ) از علی شام روشن
پرتقال بر درخت
فانوسی که شب را روشن می کند
......
چه سبوهای حقیری هستند
کلمات
در وقت نوشیدن اندوه !
......
سینه سرخ را... !
نشسته است
بر دوش سیم خاردار
و در گوش اش می خواند
رنگین ترین ترانه ها را
.......
تاول های قلبم را خواهم آورد
و زخم های شانه ام را
روزی که باید به سوی تو بیایم
.......
ای کاش می آمدی
ای کسی که می دانم
هرگز نخواهی آمد
......
پرنده ی با شکوه عدالت
در آسمان به پرواز در آمد
و بر سرِ ما
فضله ریخت !
(زندگی در آینه ) از محبوبه بلالی
بیدار می شوم
شبیه زنی
که آینه زیبایی اش را دزدیده
و چشم هایش را عینک دودی
پرت می شود
به زندگی که روی میز صبحانه تنهاست
به دلتنگی که توی ساعت زوزه می کشد
و از قاب ها فرو می ریزد
از عکس ها
روی زن ، روی زندگی
روی زندگیِ زنی
که خواب هایش را در آینه می بیند
و اشک هایش را پنهان می کند
در پلک های من
که روی لب های زن سرخ می شوم
و با دردهای ناگفته ام
در خمیازه ی آینه
توی دهانش ، به خواب می روم
با خودم فکر کردم اگر کلمه یا شعر نبود جهان چگونه می شد و بعد هم سریع این خیال وحشتناک را در این روزهای سخت و خشک و بی باران از خودم فراری می دهم...
جلسه نیست اما شعر و کلمه هست و باقی ست.
(شش شعر کوتاه ) از علی شام روشن
پرتقال بر درخت
فانوسی که شب را روشن می کند
......
چه سبوهای حقیری هستند
کلمات
در وقت نوشیدن اندوه !
......
سینه سرخ را... !
نشسته است
بر دوش سیم خاردار
و در گوش اش می خواند
رنگین ترین ترانه ها را
.......
تاول های قلبم را خواهم آورد
و زخم های شانه ام را
روزی که باید به سوی تو بیایم
.......
ای کاش می آمدی
ای کسی که می دانم
هرگز نخواهی آمد
......
پرنده ی با شکوه عدالت
در آسمان به پرواز در آمد
و بر سرِ ما
فضله ریخت !
(زندگی در آینه ) از محبوبه بلالی
بیدار می شوم
شبیه زنی
که آینه زیبایی اش را دزدیده
و چشم هایش را عینک دودی
پرت می شود
به زندگی که روی میز صبحانه تنهاست
به دلتنگی که توی ساعت زوزه می کشد
و از قاب ها فرو می ریزد
از عکس ها
روی زن ، روی زندگی
روی زندگیِ زنی
که خواب هایش را در آینه می بیند
و اشک هایش را پنهان می کند
در پلک های من
که روی لب های زن سرخ می شوم
و با دردهای ناگفته ام
در خمیازه ی آینه
توی دهانش ، به خواب می روم
+ نوشته شده در جمعه یکم بهمن 1389ساعت 0:30 توسط کارگاه شعربهبهان
|